‏نمایش پست‌ها با برچسب مالزی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب مالزی. نمایش همه پست‌ها

۰۸ اسفند ۱۳۸۸

همه چيز عوض شده

امشب فرصتي شد تا به عکسهاي قديمي نگاهي بياندازم. به اين که چه بودم و چه شده ام. چه زود همه چيز را فراموش کرده ام. چطور به اين خوي حيواني دچار شده ام؟
علاقه شديد من در زندگي تنها سه چيز بودند. اول فوتبال، دوم کتاب و سوم مدارات الکترونيکي. علاقه به بازي فوتبال، با دو اتفاق ناگوار پشت سر هم که باعث آسيب ديدن دو دستم و بستري شدن در بيمارستان براي مدتي شد، کم کم تبديل به علاقه به تماشاي فوتبال شد. علاقه به بازي کردن با مدارات الکترونيک، تبديل به حرفه و شغل دائمي من شد. اما چه اتفاقي افتاد براي علاقه من به خواندن کتاب؟

به خاطر مي آورم تمام پولي که در ايران داشتم، فقط صرف دو چيز مي شد. بليط اتوبوس عمومي و کتاب. اغلب وقت بيکاري ام را اطراف کتاب فروشي هاي محل زندگيم سپري مي کردم. بيشتر کتابهاي فني و بعضي مواقع هم کتب ديني. البته تا به حال براي خريد کتاب مذهبي هيچ پولي خرج نکرده ام. روزانه چهار تا پنج ساعت در داخل اتوبوسهاي شهري معطل مي شدم. اين وقت هرز را صرف مطالعه مي کردم. آنقدر علاقه به مطالعه و عميق شدن در مطالب داشتم که شپشهاي موجود در موهايم و آنچه در اطراف اتفاق مي افتاد را فراموش مي کردم. مطالب شيريني که از خواندنشان خسته نمي شدم. تنها چيزي که هنوز بعد از گذشت سالها معتقدم در مورد آن با والدينم اختلاف داشتم، نگهداري از کتابهاي خوانده شده و يا در حال خوانده شدن بود. چندين بار من را مجبور کردند اين کتابها را با خودم به اين طرف و آن طرف منتقل کنم. کاري بسيار طاقت فرسا که بدليل اينکه علاقه اي نداشتم کسي به اموال و اسرار شخصي من دست بزند، بايد به تنهايي آن را انجام مي دادم. اما چند عامل باعث شد اين عادت خوب را از دست بدهم.
  • ورود کامپيوتر به عنوان بخشي از زندگي روزمره من.
  • آواره شدن و از اين شهر به آن شهر رفتن
  • گران شدن کتاب و ترجيح دادن به خواندن کتاب در محيط خسته کننده کتابخانه
  • از دست دادن انگيزه و روي آوردن به خواندن مقالات و روزنامه هاي بي ارزش
  • خريدن موتور سيکلت و عدم استفاده از اتوبوس
با اين که اين عادت خوب را از دست داده ام، اما تفاله اي اين عادت قديمي باقي مانده اند و مانند زباله هاي هسته اي، همواره دردسر سازند. مجبور به ترک ايران شدم. اول قصد داشتم همه کتابها را با آتش نابود کنم و از شر آنها راحت شوم. اما بعد اين تصميم عوض شد. همه کتابها را به اميد روزي که برگردم و با کانتينر با خودم به خارج از کشور منتقل کنم، با دقت و حوصله در جعبه هاي قابل حمل بسته بندي نمودم. درب اتاقم را مهر و موم کردم و به محل تازه براي اقامت موقت آمدم. رفته رفته آب و هواي خارج به من ساخت و علاقه بازگشت به کلي به فراموش شد.
اين چند سال هر بنده خدايي که قصد سفر به مالزي را داشت و قبل از آمدن با مادر من ملاقات مي کرد، سراغ کليد آن اتاق را از من مي گرفت. چرا که مادر نازنين من مي خواست آن اتاق را خالي کند و کاربري تازه اي را براي آن ايجاد کند. از آنجايي که به حساسيت زياد من به آن اتاق به خوبي آگاه بود، هر بار به بهانه اي که مثلاً براي گرفتن کوپن به شماره کارت ملي نياز داريم و يا بايد دفترچه بيمه را باطل کني و ... سعي مي کرد دل من را نرم کند و به کليد آن اتاق دست پيدا کند.
بالاخره بعد از مقاومت چندين ساله از طرف من، مادر مهربان دوست خوبم مهندس محمد علي توفيق به مالزي تشريف آوردند و من نتوانستم به درخواست ايشان جواب منفي بدهم و کليد را دادم تا با خودشان به ايران ببرند. اخيراً مادرم به مالزي آمد و من سراغ کتابها را از او گرفتم و به او يادآوري نمودم که مبادا کسي کتابهايي را که با خون و دل و رنج و مشقت فراوان نگهداري کرده ام دست بزند. اما مادرم گفت ما از خانه اي که تو به ياد داري اسباب کشي کرده ايم، و کتابهاي تو را هم به سختي جابجا کرديم.
هر چند سنت ديرينه را شکست و کتابها بدون حضور من جابجا شد، ولي از شنيدن به رنج افتادن مادرم براي حمل آنها بسيار ناراحت شدم. به خوبي مي دانم که جابجا کردن اين همه جعبه سنگين چقدر سخت است. پس از اين همه سال که تلاش کرد سه فرزندش را به جايي برساند، اينک ديگر فرزندي ندارد که براي انجام کارهاي کوچک در کنار او باشد و به او کمک کند. اين تقدير روزگار است و کسي نمي تواند آن را تغيير دهد.
با اين همه تفاسير، مي خواهم دوباره به عادت قديم رجوع کنم. زندگي ارتجاعي و منزوي از اجتماع را دوباره تجربه کنم. اما اين بار با استفاده از آخرين دست آوردهاي تکنولوژي. کامپيوتر اولين چيزي است که بايد قرباني شود. تا امروز باورم نمي شد اين زبان بسته عامل همه اين تغييرات در زندگي من شده باشد. به زودي آن را نابود مي کنم و با پولش يک موبايل مي خرم. صفحه موبايل بايد آنقدر بزرگ باشد که بتوانم کلمات موجود در صفحات فايل کتابها و مقالات مورد نياز را به راحتي و در هر شرايطي بخوانم. همچنين، بايد قابليت استفاده از نرم افزار ها را به من بدهد، زيرا من ديگر کامپيوتر نخواهم داشت. از اين به بعد کتابخانه و تمام وسايل مورد نياز براي کار روزمره را به راحتي در جيب خودم حمل خواهم نمود و مزاحمتي براي سايرين ايجاد نخواهم کرد. دنيا هر روز براي راحتتر شدن ما در حال تغيير است. ما نيز بايد با ديدن اين تغييرات، تغيير کنيم.

۲۵ بهمن ۱۳۸۸

والدين من در مالزی

سرانجام بعد از چند سال امروز و فردا کردن من، والدينم به مالزی آمدند تا از نزديک ببينند من در اينجا چه کار می کنم! دليل اصلی که باعث شد آنها به من شک کنند و اين سفر طولانی و مشقت بار را با توجه به کهولت سن، دوری مسافت، نبود شرايط مساعد و ايمن نقليه مسافرتی به جان بخرند و به اينجا تشريف بياورند عبارتند از:
  1. تبليغات منفی توسط عده ای دوست نما
  2. عدم تماس از طرف من با ايران در طول اين چند سال
  3. مرموز نويسی پست های بلاگ
هرچند مطمئنم دليل دوم و سوم از دليل اول برای آنها مهمتر بوده است. در هر صورت من عاشق اين دو فرشته آسمانی هستم. حتی اگر آنها به سلامت بودن من از لحاظ روانی و جسمانی اعتقاد نداشته باشند. هدف تمامی تلاش من در اين سالهای دوری سربلندی و کسب افتخار تنها برای آنها بوده و بس.
جمعاً توانستم شش شبانه روز را در کنار والدينم سپری نمايم. دوست نداشتم اين لحظات شيرين به اين زودی ها تمام شود. تقريباً تمام وقتم را با آنها گذراندم. سعی کردم کليه تماسهايی که با من در اين مدت گرفته شد را بی پاسخ بگذارم. اين امر باعث دلگيری بسياری از دوستان نزديکم شد که با توجه به شرايط منحصربفرد که در آن قرار داشتم، دلگيری آنها برایم کوچکترين اهميتی ندارد.
چيزی که من را در اين مدت رنج می داد اين بود که نتوانستم وسيله نقليه مناسبی را با همه تلاشی که در اين چند هفته نمودم، تهيه کنم. علت آن به هيچ وجه مادی نيست (خوردو ارزانترين و ساده ترين چيزی است که در مالزی می توان پيدا کرد خصوصاً اگر دوست خوب و با تجربه ای در اين زمينه مانند اميدرضا سعادتيان داشته باشی) دليل آن تنها بی استعدادی من در رانندگی و عدم موفقيت در آزمون بی خاصيت گرفتن گواهینامه رانندگی است. اين مشکل با ترفند آشنايی با فرهنگ بومی ملل و استفاده از وسايل حمل و نقل عمومی به تبعيت از جهانگردان حرفه ای اروپايی و امريکايي مرتفع شد، ولی به خوبی می دانم که به دلشان نچسبيد.
با توجه به گستردگی جاذبه های توريستی مالزی، تنها موفق به بازديد از تعداد قليلی از آنها شديم. ماشين کابلی Genting Highland، آکواريوم زيرزمينی و پل هوايي برجهای دوقلو، شهر خلوت و زيبای پوتراجايا، جنگل و پارک مرکزی کوالالومپور، پارک پرندگان و باغ ارکيد، Sunway Pyramid و چند مرکز خريد از جمله مکانهايي بودند که با توجه به کمبود وقت موفق به بازديد از آنها شديم. بازار کامپيوتر و قطعات الکترونيک که از جذابترين مکانهای مالزی برای من به شمار می رود، هيچ جذابيتی برای پدر و مادرم نداشت. آنها فقط از مودب بودن فروشندگان، آرامش، مناظر طبيعی و سر سبزی مالزی لذت می بردند.
چيزی که من هيچ وقت به آن توجه نمی کردم، جوان بودن اکثريت جامعه مالزی بود. چروکهای صورت و وجود چند تار سفيد شده مو در کله طاس من در مقايسه با قوم مالايي و چينی باعث نگرانی مادرم شده بود و هيچ روزی را از بدون غصه پير شدن زود هنگام پسرش به شب نرساند (اين ديگه تقصير من نيست).
شب آخر حضورشان در مالزی به نصيحت کردن من سپری شد. "آرش دروغ نگو" مهمترين خواسته پدر و مادرم از من بود. برای پدر و مادرم مهمترين چيز درستکار بودن من است. آنها بسيار از دروغگويي من ناراحت بودند. به آنها توضيح دادم که من پسر خوبی هستم و هيچ وقت دروغ نمی گويم و فقط بعضی از وقت ها بصورت مصلحتی و برای اين که کسی تا لحظه آخر سر از کارم در نياورد و مزاحم مسائل شخصی و خصوصيم نشود، راستش را به کسی نمی گويم که اين دروغ محسوب نمی شود. اما آنها باز اصرار داشتند که اين کار دروغگويي محسوب می شود. جواب من در نهايت اين بود:
چشم قول می دهم از اين به بعد ديگر به هيچ وجه دروغ نگويم، چه مصلحتی و چه ...
مسئله ديگر بلاتکليفی و بی هدفی من بود که آن هم به زودی مرتفع خواهد شد. ورزش و تندرستی، تغذيه و مسکن مناسب هم از دقدقه های ديگر آنها بود. قول دادم به محض اينکه تکليفم مشخص شد آنها را عملی کنم. به سياست هم کاری نداشته ام، ندارم و نخواهم داشت. جمله "درس و آزمايشگاه همه چيز نيست" شيرين ترين جمله ای بود که از پدر و مادرم شنيدم. ای کاش 25 سال قبل، پيش از اين که آلوده اينها شوم، اين جمله روحانی را می شنيدم.
در آخر پدر و مادرم مالزی را به مقصد ايران ترک نمودند. جدا شدن از آنها برايم خيلی سخت بود. ای کاش برای هميشه پيش من زندگی می کردند. به انتهای سالن فرودگاه رفتم و تا آنجا که امکان داشت بلند شدن هواپيما و پرواز آنها به سمت ايران را مشاهده کردم. ديوارهای سالن فرودگاه، اجازه تعقيب هواپيما را تا انتها نمی دادند. دوباره تنها شدم. تنهای تنها...

۰۶ بهمن ۱۳۸۸

عاقبت طمع کار

همانطور که نصف قريب به اتفاق خوانندگان بلاگ که هر روز من را در آزمايشگاه ملاقات می کنند مطلع هستند دو سه هفته اخير، به دنبال خريد يک ترانسفورماتور هستم. داستان از آنجا شروع شد که برای تغذيه دائمی يک سيستم، نياز به 50 آمپر دارم. اما کليد های محافظتی متداول در مالزی ما را به 32 آمپر محدود کرده. از طرف ديگه قطر کم سيم موجود و مسافت دور از پست برق محلی اجازه کشيدن بيش از 10 آمپر دائمی را از شبکه در محل نصب سيستم، غير ممکن نموده است. در صورت اتصال مستقيم مصرف کننده به شبکه يک آتش سوزی هم علاوه بر مخارج سنگين اوليه، روی دست من خواهد ماند و ...
با يک روش خيلی ساده حساب کردم با 415 ولت و 10 آمپر حدود 12.5 کيلو ولت آمپر يا 16.7 اسب بخار می توانيم از شبکه دريافت کنيم بدون اين که اتفاق ناگواری رخ دهد. توان مورد نياز ما فقط 10 کيلو ولت آمپر است. با ارائه کلی نمايش نامه، اسلايد و ايميل نگاری، بالاخره صاحب کار را پس از چهار ماه راضی شد که اجازه بدهد، کمی سيستم برقی کارگاهش را دستکاری کنم. او نيز قبول کرد، به اين شرط که حداکثر روی اين کار 3000 رينگيت سرمايه گزاری کند و من هم هر چقدر ارزانتر تمام کردم مابقی پول را به من بدهد.
دست به کار شدم تا هر طور شده بخش اعظمی از اين 3000 رينگيت را به دست آورم و با آن تمامی مشکلات اقتصادی ام را حل نمايم. از استشمام بوی دلپذير اسکناس از خود بی خود شده بودم و شب ها در عالم رويا برای برطرف نمودن کليه عقده های اقتصادی زندگيم نقشه می کشيدم. رفتن به رستوران و خوردن تا حد مرگ، ثبت نام در کلاس تعليم رانندگی و شرکت در آزمون گواهينامه، خريدن يک سيم لخت کن اتوماتيک، تعويض لاستيک چرخ عقب موتورسيکلت، يک تعمير و آچار کشی اساسی (خوب شد يادم آمد 100 کيلومتر ديگه که با موتور بروم بايد روغن موتور را تعويض کنم). همه اين آرزوها تنها با تهيه يک ترانسفورماتور کوچولوی کاهنده ولتاژ قابل دسترسی بود. اما همچنان غافل بودم از پند ارزشمندی که در نخستين بيت ديوان اشعار لسان الغيب خواجه حافظ شيرازي نهفته است:
الا يا ايها الساقي ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها
به بوي نافه‌اي کاخر صبا زان طره بگشايد
ز تاب جعد مشکينش چه خون افتاد در دل‌ها...
در ابتدای کار نتايج شبيه سازی و برآوردهای اوليه اميد رياضی دستيابی به 85% از 3000 رينگيت را با خطای کم نشان می داد. به سمت کوالالومپور عزيمت کردم و قيمت سيم و هسته ترانس و مخلفات ديگر را جويا شدم. برگشتم و محاسبه کردم. حجم سيم مورد نيازم بيشتر از سايز هسته ترانس موجود در بازار بود. برای حل اين مشکل، تنها دو راه وجود داشت، نخست خريد هسته با سايز بزرگتر از سوپلاير و دوم خريد ترانسفورماتور آماده. خريد از سوپلايزر تعداد دست در کار را زياد می کرد و با توجه به قيمت بالا به هيچ وجه اقتصادی نبود. روش دوم را امتحان کردم. بعد از کلی تاب خوردن در کوچه پس کوچه های کوالالومپور، يک نفر قول پيچيدن و تحويل سريع ترانسفورماتور مورد نظر را به من داد.
قيمت را از ليست ترانسفورماتورهای با توان مشابه 975 رينگيت به من اعلام کرد که مجموعاً با جعبه ترانس 1075 رينگيت می شد. 500 رينگيت پيش پرداخت برای شروع به کار پرداخت کردم. و منتظر تماس او برای اعلام پايان کار ماندم. در هنگام بازگشت از کوالالومپور به خودم اميدواری میدادم و می گفتم، هنوز به 64% پول می توانم دست پيدا کنم. 21% را بهتره بی خيال شوم و به همين مقدار راضی باشم.
بعد از چهار روز تماس گرفت و گفت اين مشخصاتی که به من دادی استاندارد نيست و قيمت بيشتر از توافق قبلی می شود. پرسيدم مثلاً چقدر؟ گفت بايد با رئيسم مشورت کنم و بعد با شما تماس می گيرم. (اين که چند روز قبل رئيس نداشت!) بعد از چند دقيقه: "رئيسم ميگه 3000 رينگيت، يک ماه ديگه آماده ميشه. 1500 رينگيت هم بايد پيش پرداخت بدهی.". من عصبانی به سمت کوالالومپور حرکت کردم تا از نابودی تحقق همه آرزوهايم جلوگيری کنم.
به محض ورود به مغازه فروش و توليد ترانسفورماتور شروع به اعتراض کردم و برای کاهش قيمت تلاش نمودم. در طول مدت چانه زنی به اين مطلب پی بردم که اکثر ترانسهای موجود در مغازه، مستقيماً از خارج وارد می شوند و ايشان فقط روش محاسبه اتوترانسفورماتور راه انداز موتور را می داند که فقط يک سيم پيچ چند سر دارد و وسلام. رئيسش هم در خارج است و قول داده تا يک ماه ديگر ترانسفورماتور را بپيچد و بفرستد. به او گفتم از اين کار صرف نظر کند. من همه محاسبات ترانسفورماتور را به او می دهم، او تنها طبق محاسبات ترانس را بپيچد. قبول کرد اما با قيمت 2300 رينگيت. 500 رينگيت ديگر هم به او پيش پرداخت دادم تا هر چه سريعتر کار را تمام کند.
شنبه در خواب ناز بودم که تلفن زنگ زد. مغازه دار بود، گفت رئيسش گفته 400 رينگيت ديگه بيشتر بدهم چون سايز ترانس بزرگ است، بايد جعبه با ابعاد سفارشی برايش بسازيم. با همان حالت خواب آلودگی گفتم هر کاری رئيست می خواهد انجام بدهد. من ديگه بيشتر از اين پولی ندارم. گفت پس بايد 200 رينگيت ديگه پيش پرداخت بدهی. امروز رفتم و 200 رينگيت ديگه پيش پرداخت دادم و قول گرفتم تا جمعه تر انسفورماتور را تحويل بگيرم.
از 3000 رينگيت فقط 300 رينگيت ماند که با احتساب هزينه اياب و ذهاب من به کوالالومپور و کرايه ماشين برای حمل ترانسفورماتور به کارگاه، در خوش بينانه ترين حالت، گوش شيطون کر، شايد در نهايت 50 رينگيت از اين کار به من برسد. و اين بود سرانجام يک طمعکار بدبخت.

۱۰ دی ۱۳۸۸

سالی متفاوت آغاز شد

تا ساعتی ديگر سال 2010 آغاز خواهد شد. اما يک ويژگی امسال را برای من از سالهای ديگر بسيار متفاوت کرده است. ده سال قبل مشکلی در دنيا مطرح شد به نام مشکل سال 2000. در آن زمان اغلب برنامه نويسان شروع به تحقيق و برنامه نويسی برای برطرف کردن خطاهای احتمالی در اين سال نمودند. دست سرنوشت آنچنان رقم خورد تا من هم به عنوان عضوی کوچک از اين مجموعه جهانی در اين زمينه با جديت کار نمايم و نتايج کارم را با ساير برنامه نويسان سخت افزاری به اشتراک بگذارم.
به ياد می آورم يکی از روزهای پاييز که از جلسه بحث و تبادل نظر در اين زمينه به خانه برگشتم، خبر فوت پدر بزرگم را شنيدم و بسيار از اين خبر متاثر شدم. او نقش عمده ای در زندگی من خصوصاً زندگی تحقيقاتی من داشت. هميشه برای من مثل يک دايرة المعارف بود. هر سوالی داشتم از او می پرسيدم و کمتر از يک هفته جواب مساله ام را از يکی از کتابهای قديميش پيدا می کرد و راه حل مساله را با حوصله وذکر دقيق نام کليه منابع و تاريخچه آن برای من شرح می داد. از همه مهمتر حافظه بسيار قوی او برای من جذابيت زيادی داشت. او همه جزئيات روشهای حل مسائل را از 80 سال پيش به خوبی به ياد داشت و بدون اشتباه کردن در عداد محاسباتش را انجام می داد. البته زمانی که در ايران بودم اغلب اعضای فاميل معتقد بودند که حافظه و استعداد کار با اعداد را از پدربزرگم به ارث برده ام.
روزی که سرگرم کار بر روی محاسبات تاريخ جلالی و قمری بودم، از پدربزرگم در مورد محاسبه چرخش ساليانه زمين و علت اختلاف موقعيت ماه و خورشيد در روزهای مختلف سال پرسيدم. او ضمن شرح جالب علت اين پديده روشی را به من معرفی کرد که در عهد عتيق برای محاسبه وضعيت ماه و خورشيد و زمين نسبت به هم، از آن استفاده می شده است. اين روش محاسباتی برای من بسيار جذاب بود. با قرار دادن چند عدد در روابط، موقعيت خورشيد، ماه، ستارگان و زمين نسبت به هم بدست می آمد.
بر اساس محاسباتی که در آن زمان انجام دادم، تنها تطابق لحظه ابتدای سال ميلادی و مقارنه ماه (کامل)، زمين و خورشيد به طوری که زمين در وسط، خورشيد يک سمت زمين و ماه در سمت ديگر آن باشد، اتفاق می افتد و من می توانم در دوران عمر خودم آن را مشاهده نمايم، امشب يعنی ساعت 01:17 بعد از نيمه شب اول ژانويه 2010 به وقت کوالالومپور است.
در اين زمان تنها نقطه ای که در روی کره زمين می توان ايستاد به طوری که وضعيت ماه بالای سر و زمين و خورشيد در زير پايم باشد کشور مالزی، و جنوب شهر کوالالومپور است.

دقيقاً جايی که من آرزو داشتم در چنين زمانی آنجا باشم. به راستی که ارزش داشت تا برای خارج شدن از ايران اين قدر تلاش کنم و در چنين لحظه ای در موقعيت جغرافيايي سه درجه شمالی و 103 درجه و 50 دقيقه شرقی باشم. سال نو را در حالی آغاز کنم که در محلی تاريک، آرام و به دور از سر و صدا و هياهوی روزگار به نور سفيد قرص کامل ماه که دقيقاً در بالای سرم در آسمان قرار دارد خيره شوم، در حالی که دنيا با تمام آنچه به آن گرمی و روشنی دلفريب می بخشد در زير پايم باشد. اين تنها معادله رياضی است که برای اثبات درستی آن ده سال انتظار کشيدم. خوشحالم که نتيجه صحت آن تا دو ساعت ديگر خواهم ديد.
پی نوشت (1): بسيار صحنه زيبايي بود. از حدود ساعت 1:00 بامداد اولين روز سال 2010 به وقت مالزی، ماه در وسط آسمان قرار داشت. ساعت 01:17 ماه کامل در اوج قرار گرفت (وسط آسمان و متقارن از همه جهات). در آن لحظه همه دنيا را در زير پايم احساس کردم. اين ساعت نيمه شب واقعی مالزی است. در اين لحظه خورشيد دقيقاً در سمت ديگر زمين دقايقی است که ازبالای سر شهر ساحلی Antofagasta در شيلی عبور کرده و وارد اقيانوس آرام جنوبی شده است. در هنگام مشاهده ماه، همچون موارد گذشته، بهترين موقعيت را انتخاب کردم و آنجا قرار گرفتم. آسمان در حد مطلوبی تاريک بود. تنها صدايي که در آن لحظه به گوش می رسيد صدای جيرجيرکها بود. لکه های ابر کمی در آسمان وجود داشت و گاهاً از جلو ماه عبور می کرد. اما نور ماه آنقدر زياد بود که مزاحم ديدن ماه نشود.

آرش تودشکی، پس از ده سال انتظار در مکان و لحظه ای منحصر بفرد.
جنوب کوالالومپور، ساعت 1:17 بامداد نخستين روز سال 2010.
ماه دقيقاً بالای سر (وسط آسمان)، خورشيد و زمين زير پا
به دليل موقعيت حرکت زمستانی خورشيد در مدار 23 درجه و دو دقيقه جنوبی کره زمين، همانطور که انتظار می رفت، امکان ديدن خسوف (ماه گرفتگی) را در بالای سرم نداشتم و در لحظه نيمه شب واقعی به دليل زاويه ماه و خورشيد، ماه را به صورت کامل ديدم. تا يک ساعت و چند دقيقه ديگر با افتادن سايه زمين بر روی ماه، خسوف جزئی قابل رويت برای ساکنان زمين روی خواهد داد. برای ساکنان مالزی اين اتفاق چند ساعت قبل از غروب ماه در آسمان شب در بالای سر و کمی مايل به غرب يعنی ساعت 02:53 بامداد شروع خواهد شد. امکان ديدن بيشترين حالت خسوف جزئی برای ساکنان مالزی از ساعت 03:23 بامداد و در ساعت 03:53 سايه زمين از روی ماه کنار خواهد رفت. لازم به ذکر است که اين تطبيق منحصربفرد زمان و مکان تا 350 سال آينده برای ساکنان زمين اتفاق نخواهد افتاد.
پی نوشت (2): خسوف جزئی را هم ديدم. واقعاً يا ساعت گوشی تلفن قابل حمل من چند دقيقه ای اشتباه می کنه و يا چشم من خيلی ضعيف شده. ورود سايه زمين بر روی ماه را چند دقيقه ديرتر توانستم ببينم و خروج سايه را چند دقيقه زودتر. زمانی که پيک خسوف اتفاق افتاد. تراکم ابرهای جلو ماه بيشتر شد و آسمان بالای سرم تقريباً تاريک شد. رنگ نور ماه را به خوبی نتوانستم تشخيص دهم. رنگ ماه بر خلاف ادعای اکثر اخترشناسان بيشتر در طيف رنگی گرم بود و اثری از نور آبی ديده نشد. دليلش ممکن است به دليل ابری بودن آسمان و يا وضعيت جغرافيايی من باشد.

پی نوشت (3) اختصاصی برای مانيا(مالزی نشين): تصميم گرفته بودم ساعت 5 بعد از ظهر 31 دسامبر 2009 اطلاع رسانی کنم. اما به دليل تماس های مکرر دوستان نوشتن اين پست کمی طول کشيد. هر چند خيلی دير هم نبود و حدوداً چند ساعت زودتر از اتفاق افتادن اين رويداد نادر اطلاع رسانی شد. ضمناً بلاگر های زيادی هم در اين زمينه پستهايي را نوشتند. به عنوان مثال Rumpole به سال 2229 برای تکرار مجدد اين پديده تطابق زمان و مکان اشاره نموده است. همچنين Ethan Siegel مطالب علمی بسيار جالبی را در مورد اين پديده نوشته است. Kim Long قابليت مشاهده ماه با نور آبی را يک مرتبه در هر 2.7 سال يا هر 33 ماه يک مرتبه گزارش داده که در هر 19 سال هفت مرتبه و در هر قرن 37 مرتبه اتفاق می افتد.
اگر به پديده های نجومی علاقه داری در سال 2010 دو خورشيد گرفتگی و دو ماه گرفتگی کامل قابل مشاهده برای ساکنين زمين رخ خواهد داد. نخستين خورشيد گرفتگی دو هفته ديگر يعنی 15 ژانويه 2010 اتفاق می افتد. مالزی در نيم سايه قرار دارد. و چند ساعت قبل از غروب آفتاب با استفاده از فيلتر چشمی مناسب بصورت جزئی قابل مشاهده است. حداکثر همپوشانی قابل مشاهده ماه و خورشيد از موقعيت کوالالومپور 28.5% خواهد بود. در تاريخ 15 ژانويه به دليل کوچکی سطح همپوشانی از موقعيت کوالالومپور من مطلبی را نخواهم نوشت. اما اين پديده را رصد می کنم. دو ماه گرفتگی و خورشيد گرفتگی ديگر امسال نيز از موقعيت مالزی قابل مشاهده نيستند.
پی نوشت (4): با احترام و تشکر از همه دوستانی که در طی اين چند ساعت از نخستين روز سال 2010 با من تماس گرفته و يا با کامنت گذاری برای twitte شب گذشته لينک اين پست، اينجانب را بابت اطلاع رسانی دير موقع مورد سرزنش قرار داده اند. باور کنيد من نمی دانستم اين مطلب تا اين اندازه برای همه اهميت داشته و جالب باشد. همانطور که در پست قبلی نوشتم، تصور من از بازديد کننده های بلاگ، افرادی بود که بصورت اتفاقی به اينجا مراجعه می کنند. در آينده سعی می کنم از چند روز قبل اطلاع رسانی کنم.

۰۶ آبان ۱۳۸۸

گرفتاری

در طول ماه اکتبر حسابی سرم شلوغ بود. دائماً در حال برنامه نويسی برای قسمتهايی از پروژه جديد و کار با نوت بوک ارزان قيمتم بودم. تصميم گرفته ام يک قسمت از برد اصلی الکترونيکی دستگاهم را که خيلی از درجه حرارت محيط تاثير پذير است و مدام اندازه گيری های من را به هم می ريزد، حذف نموده و عمل آن را با يک برنامه ساده کامپيوتری (ميانبر) جايگزين کنم، تا هم هزينه تمام شده آن را کمتر کنم و هم دقت کارم را بالاتر ببرم. هر چند کاهش هزينه تمام شده شامل حال من نمی شود، چون قبلاً اين هزينه را پرداخت کرده ام.
اما با وجود مشغله زياد در هفته های اخير، عصر دوشنبه، 26 اکتبر 2009 باران نسبتاً شديدی باريد و لپ تاپ من هم از عوارض اين بارش شديد بی نصيب نبود. مقدار زيادی آب از لابلای منافذ و زيپ ها وارد کوله پشتی حاوی لپ تاپ شد و به داخل سيستم الکترونيکی و مونيتور نفوذ کرد. به طوری که لپ تاب بی نوا برای مدت تقريباً يک ساعت در 5 سانتيمتر آب کف کوله پشتی غوطه ور بود و از دست من که زير باران گير افتاده بودم کاری برای نجات آن بر نمی آمد.
پس از رسيدن به منطقه امن، اولين کاری که انجام دادم روشن کردن لپ تاپ نمناک بود. با بالا آمدن سيستم عامل خيالم راحت شد. اما نصف صفحه کريستال مايع مونيتور از پشت خيس شده بود و تصوير نور ساطع شده از آن قسمت بسيار بيشتر از جاهای ديگر تصوير بود (تقريباً سفيد رنگ). صدايی هم از بلندگوها در نمی آمد. به تدريج با خشک شدن آب نفوذ نموده به داخل لپ تاپ، مشکلات در حال حل شدن است. از فردا مجدداً کارهای عقب افتاده اين چند روز را می توانم از سر بگيرم. اگر چه در اين مدت از کار و زندگی افتادم، اما زياد هم بد نبود. چون باعث شد در اين دو روز، چهره دوستان را در فيس بوک نورانی تر ببينم. البته شدت نور آنقدر زياد بود که تقريباً چيزی ديده نمی شد.

۲۸ مهر ۱۳۸۸

تسليت به خانواده کمالی

امروز درگير کارهای آزمايشگاه بودم که برادر بزرگوارم اميد سعادتيان (نويسنده بلاگ مهندس جوان) خبر درگذشت مادر برادر ديگرمان بهنام را به من داد. از ناراحتی دستانم بی حس شدند و دست از کار کشيدم. مادر بهنام و بهناز کمالی و همسر آقای کمالی، خانمی بسيار مهربان بود و خاطرات ساعاتی را که در کنار خانواده کمالی به اتفاق اميد سعادتيان سپری کرديم را هرگز فراموش نمی کنم. باور کنيد برای من فکر کردن به غم و اندوه دوستان سخت است، چه برسد به اينکه در اين شرايط بخواهم چيزی در موردش بنويسم.

آرش تودشکی و بهنام کمالی
خانم کمالی عاشق همسر، فرزندانش و ايران بود. اين عشق بی نهايت باعث شد که خيلی زود مالزی را ترک کند و به ايران باز گردد. او دو فرزند موفق و مودب را تربيت نمود و تحويل جامعه داد. به ياد دارم که بهنام و پدرش هميشه نگران سلامتی خانم کمالی که مدت زيادی از بيماری ديابت رنج می برد بودند. اما روحيه سرشار از اميد، خوش قلبی و سادگی که در چهره اين مادر مهربان بود، نمی گذاشت ديگران از درد و رنج درونش اطلاع پيدا کنند. افسوس که خيلی زود همه ما را تنها گذاشت. اين مصيبت غم انگيز را به خانواده کمالی تسليت می گويم و برای آنها صبر آرزو می کنم.

۱۶ مهر ۱۳۸۸

نيم متر سيم و کلی مکافات

دو سه هفته قبل، يک نفر که يادم رفته چه کسی بود، از پيدا نشدن دو متر سيم نازک شيلد دار گله می کرد. اين بنده خدا کل سوراخ و سنبه های کوالالومپور را گشته بود، اما چيزی پيدا نکرده بود. من اصلاً به خواب شب هم نمی ديدم که ديگه تا آخر عمر دستم به دستگاه الکترونيکی بخوره. دليل اول اينه که احساس خنگ شدن خيلی وقته به سراغم آمده و دليل دوم بی پولی که اگر مشکل دومی حل بشه اولی زياد اهميتی نداره. ضرب المثلی هست که اگه پول روی مرده بذاری، برات بندری می رقصه. به هر حال چرخ زمانه آنقدر چرخيد تا سرانجام انگشتانم بعد از مدتها دوباره حرارت هويه را حس کرد و دود قلع سيم لحيم ذوب شده به اعماق ششهایم وارد شد.
اما مشکل از جايی شروع شد که قرار شد از زير پيچ دو ترمينال به زير پيچ دو ترمينال با فاصله 20 سانتيميتر، دو رشته سيم نسبتاً ضخيم با شيلد earth شده، وصل بشه. دوست گرامی آقای محمد رضازاده مهرجو يک کاتالوگ جلو من باز کرد و گفت اين همه سيم، يکی را انتخاب کن زنگ بزن به سوپلاير تا برات بياره!

آرش تودشکی و محمد رضازاده مهرجو
اما هر چه کاتالوگ را گشتم نيم متر سيم که کارم را راه بياندازه پيدا نکردم. يک نمونه پيدا کردم که می شد يک جورايی استفاده بشه اما بايد 100 متر می خريدم به قيمت 1140 رينگيت يا 328 هزار تومان. متری هم نمی فروخت. تصميم گرفتم در بازار کوالالومپور يک جستجويی بکنم. موتور را بعد از مدتها روشن کردم، آن هم با چه نکبت کاری و بدبختی (روغن زده بود سر شمع). دهانه جرقه زن شمع را کمی گشاد کردم تا راحت روغن سر شمع را خشک کنم. اما يادم رفت دوباره به حالت اول برگردانم. در همان حالت موتور را آتيش کردم و راه افتادم.
اولين سر بالايی احساس کردم موتور زياد جون نداره. کمی که بالاتر رفتم شروع کرد به پت پت کردن و خاموش شد. با بدبختی توی سربالايی از موتور که به سمت عقب راه افتاده بود پياده شدم و موتور سنگين را هل دادم 20 تا 30 متر به بالا تا ببينم چه مشکلی داره. يک هندل زدم راحت روشن شد. يادم به شمع افتاد و بازش کردم (با دست!) و دو سه بار آرام سر شمع را زدم به زمين تا دهانه جرقه زن تنگ تر شد. سفتش کردم و راه افتادم...
هر سيم فروشی را سر زدم سيم بالای نمره 1.5 پيدا نشد. آخر تصميم گرفتم سيم مفتول مسی بخرم و با پيچاندنشان به دور هم سايز مورد نظرم را بسازم. فروشنده گفت سيم مسی کيلويی می فروشه و سنگ ترازو زير يک کيلو نداره! يک کيلو سيم خريدم به قيمت 45 رينگيت با روکش کابل حرارتی و فويل آلومينيوم، سر جمع نيم متر سيم دست ساز برای من در آمد 60 رينگيت (کمی بيشتر از هفده هزار تومان) باضافه کلی ضايعات. پی نوشت: مهندس اگر راضی نيستی بگو عکس را حذف کنم.

۱۷ شهریور ۱۳۸۸

اشتباه در محاسبه تعطيلات رسمی

امروز برای چندمين بار در اين چند سال در محاسبه تعطيلات رسمی ايالت سلنگور دچار اشتباه شدم. تقويمی که من از آن استفاده می کنم ظاهراً مربوط به ايالتهای ديگر مالزی هست. اما مشکل اصلی از آنجايي است که صفحه تقويم من بجای سپتامبر روی ماه آگوست بود و من هم بسيار حواس پرت بودم و به ماه آن توجهی نداشتم. به همين خيال که امروز خبری نيست برای انجام کار اداری به بانک مراجعه کردم. اما با درب بسته مواجه شدم. اما مثل اين که من تنها نبودم و اين مشکل برای دوستان ديگر هم اتفاق افتاده است.

۱۴ شهریور ۱۳۸۸

يک دوستی پايدار

اصولاً براي من خيلي سخت است که به افراد اعتماد کنم. اگر چه در ظاهر با همه مردم با احترام رفتار مي کنم، اما هميشه به افراد و اطرافيانم به شدت مشکوک هستم. من را با يک بيمار مبتلا به پارانوئيد اشتباه نگيريد. همه چيز تحت کنترل است.

اميدرضا سعادتيان و آرش تودشکی
مطمئناً هيچ کسي را پيدا نمي کنيد که بگويد اولين قدم را براي دوستي با آرش تودشکی برداشته و موفق شده است. چه بسيارند افرادی که در سی سال اخير بدون توجه به اين جمله، تلاش کردند دری به دوستی با من باز کنند، غافل از اينکه با ميل خويش قدم در باتلاقی عميق خواهد گذاشت و هر چه در آن بيشتر تلاش کنند، ساده تر در آن فرو خواهند رفت. من زياد هم سنگدل نيستم. راه فرار برای دوستان نا خوانده هميشه باز بوده است. آن کسی کمتر زيان ديد که سريعتر از باتلاق آرش تودشکی فرار نمود و سعی نکرد برای دوستی با آرش تودشکی، از جايي که هست جلوتر بياييد. اما اگر شروع کننده ارتباطي خودم باشم محال است آن را قطع کنم. اين يک قانون نوشته شده از ابتداي تولد تا امروز در زندگي آرش تودشکي است و هرگز قابل تغيير نيست. اميدوارم با خواندن اين متن، کسی وسوسه نشود تا چيزی که گفتم را آزمايش کند. چرا که در اين راه ضرر بسياری خواهد ديد.
اميدرضا سعادتيان (مهندس جوان) يکي از دوستاني است که کاملاً اتفاقي با او برخورد کردم. از روي ناچاري بسيار تلاش کردم تا هر طور ممکن است با او دوست شوم و سرانجام موفق شدم. نه به خاطر اينکه او معروفترين و موفقترين بلاگ نويس در مالزي بود. ويژگي هاي خاص شخصيتي اميد مهمترين عامل براي انتخاب او به عنوان صميمي ترين دوست دوران زندگيم بود.
او نتيجه بزرگترين تلاش من براي بدست آوردن يک چيز در سخت ترين مرحله زندگيم است. چيزي را که به سختي به دست آورده ام هرگز به آساني از دست نخواهم داد. در طول يک سال و نيم هم خانه بودن و چند سال ارتباط مداوم ما با يک ديگر به من ثابت کرد که او فردي متفاوت با ساير افراد اجتماع و بسيار قابل اعتماد است. منافعي که از دوستي با اميدرضا سعادتيان بدست آوردم واقعاً بينهايت است.
بارها با چشم خودم ديدم که به دشمنانش با اينکه در دشمني و خيانت آنها ترديدي نبود، چه مادي و چه معنوي کمک نموده و هنوز هم به آنها کمک مي کند. باور کردن چنين چيزي غير ممکن است. اما اين يک ويژگي مهم در شخصيت اميد رضا سعادتيان است. او اگر تصميم بگيرد به کسي کمک کند اين کار را انجام مي دهد، چه دوست و چه دشمن. دوستي با اميدرضا درست ترين انتخاب من بوده است.

۰۸ مرداد ۱۳۸۸

سالگرد مرحوم محسن توسلی

روز دهم مرداد 1388 يا 1 آگوست 2009 يک سال از درگذشت دوست فرهنگی آرش تودشکی، مرحوم محسن توسلی، فارغ التحصيل تحصيلات تکميلی فقه و اصول از دانشگاه مالايا UM می گذرد.
به همين منظور مراسمی از طرف خانواده شادروان محسن توسلی، روز شنبه 10 مرداد ماه 1388 از ساعت 4 الی 6 بعد از ظهر در مسجد المهدی واقع در اصفهان، خيابان بزرگمهر، خيابان بلال شرقی برگزار شده و سپس با حضور بر سر مزار او واقع در باغ رضوان قطعه 55 بلوک 7 ياد وی را زنده خواهند نمود.

۳۰ تیر ۱۳۸۸

خورشيد گرفتگی 22 جولای 2009

در روز چهارشنبه 22 جولاي 2009، يک خورشيد گرفتگي کلي اتفاق مي افتد و رويت آن براي بيشتر ساکنان نيم کره شرقي کره زمين ميسر است. بر پايه زمان اين رخداد، مي توان آن را طولاني ترين خورشيد گرفتگي در مالزي قلمداد نمود.

هرچند نسبت به خورشيد گرفتگي قبلي که در 26 ژانويه 2009 اتفاق افتاد، اين بار درصد همپوشاني خيلي کمتري رخ مي دهد. ماکزيمم مقدار همپوشاني بين کره ماه و خورشيد، در اين خورشيد گرفتگي 17.8 درصد است. اين مقدار براي رويت با چشم بسيار کوچک است. در بهترين وضعيت براي مشاهده اين پديده، نقاط شمالي کشور مالزي مي باشد.

زمان اين خورشيد گرفتگي، از 8:23am به وقت محلي مالزي شروع شده و تا 9:48am پايان مي يابد. خورشيد گرفتگي کلي به مدت 6 دقيقه و 39 ثانيه طول مي کشد و از Ryukyu Islands در ژاپن مي گذرد و ادامه آن در اقيانوس آرام خواهد بود. مسير حرکت سايه کره ماه از هند شروع شده، و سپس از کشورهاي نپال، بنگلادش، بوتان، ميانمار و چين ادامه مي يابد. علاقمندان همچنين مي توانند، مانند رويداد قبلي، از طريق چهار وب سايت Exploratorium، Saros، liveEclipse و EclipseTV اين خورشيد گرفتگي را بطور زنده تماشا کنند. در صورتي که شما نتوانيد اين خورشيد گرفتگي را ببينيد، براي خورشيد گرفتگي بعدي که در مالزي اتفاق مي افتد، بايد تا پنج ماه ديگر در 15 ژانويه 2010 منتظر بمانيد. خورشيد گرفتگي بعد از آن که در مالزي قابل رويت خواهد بود، شش سال و نيم بعد در 9 مارچ 2016 و ده سال بعد از آن در 26 دسامبر 2019 اتفاق خواهند افتاد.

۰۶ تیر ۱۳۸۸

پرزيدنت اوباما در يک مالايزيا

نخست وزير مالزی Dato' Sri Mohd Najib Bin Tun Hj Abd Razak، در بلاگ شخصی خود (1Malaysia)، از مکالمه تلفنی مستقيم خود با پرزيدنت Obama رييس جمهور ايالات متحده امريکا خبر داد. بر پايه زندگینامه که در سايت شخصي خودش به آن اشاره نموده است، او ششمين نخست وزير مالزی پس از استقلال اين کشور و فرزند دومين نخست وزير مالزی، مرحوم Tun Abd Razak است.
داتو سری محمد نجيب مکالمه تلفنی خود را اينگونه شرح می دهد:
ساعت 9:12 شب گذشته من افتخار داشتم تا گوشی تلفن را برای مدت 20 دقيقه در حالیکه مشغول صحبت با همتای امريکايي خود بودم در دست بگيرم. اين نخستين مرتبه بود که چنين مکالمه مستقيم در اين سطح، بين بالاترين مقام دو کشور صورت می گرفت. ما عقايد و آرزوهای خود را در مورد روابط متقابل مبادله نموديم.
او همچنين می افزايد:
من اظهار داشتم که ديد مثبت از پيشرفت کارکرد نزديک با وی دارم. پرزيدنت Obama نيز کفايت و لياقت من را در پست نخست وزيری را با توجه به تجارب و سوابق گذشته من در خدمات عمومی به کشور مالزی، از روی لطفی که داشت، ستود.
داتو سری محمد نجيب در اين گفتگو، از پرزيدنت Obama دعوت نمود، برای آگاهی از اينکه چگونه در يک جامعه با چند نژاد و فرهنگ مختلف، قوانين اسلام اجرا می شود، از مالزی ديدار نمايد. اين دعوت در راستای معرفی کوالا لومپور بعنوان مثالی موفق از اجرای اسلام در کشوری چند فرهنگی، در سخنرانی پرزيدنت Obama در قاهره انجام شد. در اين مکالمه موارد ديگر در مورد مسائل مشترک دو کشور مطرح گرديد که شرح کامل آن در بلاگ شخصی داتو سری محمد نجيب در تاريخ 27 جون 2009 موجود می باشد.

۰۳ تیر ۱۳۸۸

شيوع جهانی آنفولانزای خوکی H1N1

آنفولانزای خوکی Swine Flu يا H1N1 ظاهراً در همه جای جهان گسترش پيدا کرده. نمايش مستمر برنامه های آموزش پيشگيری در شبکه های مختلف تلويزيونی مالزی نشان دهنده جدی بودن اين بيماری و ورود آن به داخل مرزهای جغرافيايي اين کشور است. هر چند تاکنون آمار ابتلا و سرعت گسترش بيماری در مالزی کمتر از کشورهای همسايه مانند سنگاپور، تايلند، اندونزی و ... بوده، اما مراقبت از خود در برابر اين بيماری ضروری است. سايت تفدا توضيحات مختصری از اين نوع آنفلانزا را بزبان فارسی در اختيار خوانندگان قرار داده است. همچنين روزنامه Thestar، با توجه به آگاهی از نوع فرهنگ بومی مالزی، اطلاعات جامعتری را در اين زمينه ارائه می نمايد. علائم عمومی اين بيماری که در مقاله Thestar ذکر شده است، عبارتند از:
  • تب
  • بیحالی
  • آبريزش بينی
  • سرفه
  • گلودرد
  • بی اشتهايي
  • اسهال و استفراغ (در بعضی موارد)
در اين مقاله همچنين آمده است:
وزارت بهداشت مالزی واقع در پوتراجايا بصورت شبانه روزی از طريق شماره تلفن 0388810200 الی 300 پاسخگوی عموم مردم است. افرادی که اخيراً از امريکای لاتين به مالزی بازگشته اند قرنطينه خواهند شد. همه مسافران ورودی از ايالات متحده با اسکنرهای حرارتی نصب شده در فرودگاه رصد می شوند. به همه اطباء خصوصی و عمومی مالزی دستور داده شده تا موارد مشکوک بيماری را چنانچه بعد از 17 آپريل به کشورهای تحت تاثير سفرکرده به دفاتر منطقه ای گزارش بدهند.
و در آخر لازم بذکر است، تا اين لحظه هيچ واکسنی برای پيشگيری اين ويروس ساخته نشده است.

۱۵ خرداد ۱۳۸۸

اينجا را خواهم نوشت

خيلی وقت ميشه که تصميم گرفته بودم اينجا را بنويسم، اما کمی سخت بود از بلاگفا دل بکنم. به هر جهت رسماً از امروز اينجا را افتتاح می کنم. اگر قبلاً مشتری مطالب بلاگ اول من در مالزی بوديد، لطفاً از امروز اين بلاگ را دنبال کنيد. با تغيرات تکنولوژی ما هم بايد تغيير کنيم. اينجا امکانات برای مانور زيادتر است و می توانم از نقشه، کليپهای ويدئويی و تصاوير هم استفاده کنم. از دوستانی هم که مطالب را از فيدر RSS دنبال می نمودند، تقاضا می کنم آدرس جديد را به فيد خوانها اضافه کنند. مسئوليت تمام مطالب نوشته شده در اين بلاگ به عهده من ( آرش تودشکی ) می باشد.